این متن به موضوعاتی مانند عشق، عقل، سلوک معنوی، و تلاشهای بیثمر در زندگی میپردازد. شاعر بیان میکند که بدون عشق و فداکاری، سالکان به مقصد نمیرسند و تلاشهایشان بیثمر خواهد بود. همچنین، اشارهای به اهمیت راهنمایی و سادگی در رسیدن به کمال دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۴۱۷۰ - تا سالکان به آبله پایی نمی رسند
صد سال اگر روند به جایی نمی رسند ۱
تا التجا به ناخن تدبیر می برند
این عقده ها به عقده گشایی نمی رسند ۲
این کاهها چنین که مقید به دانه اند
هرگز به وصل کاهربایی نمی رسند ۳
از موج اضطراب اگر پر برآورند
این آبهای مرده به جایی نمی رسند ۴
دارند تا نظر به پروبال خویشتن
این بی سعادتان به همایی نمی رسند ۵
تا از قبول نقش نگردند ساده دل
این آبگینه ها به جلایی نمی رسند ۶
واقف نمی شوند که گم کرده اند راه
تا راهروان به راهنمایی نمی رسند ۷
جمعی که چون قلم پی گفتار می روند
چون طفل نی سوار به جایی نمی رسند ۸
چون نی به برگ وبار نیفشانده آستین
عشاق بینوا به نوایی نمی رسند ۹
بی حاصلی نگر که از این باغ پر شجر
این کورباطنان به عصایی نمی رسند ۱۰
داد زمین سوخته ماکجا دهند
این ابرها به داد گیایی نمی رسند ۱۱
تا سالکان به عشق نگردند آشنا
صائب به نور عقل به جایی نمی رسند ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.