این شعر از صائب تبریزی بیانگر درد و رنج عاشقانه و عاطفی است. شاعر از زخمهای عشق، داغهای دل، و طوفانهای زندگی سخن میگوید. همچنین، به ناپایداری دنیا و بیثباتی نقشهای آن اشاره میکند. در نهایت، شاعر از عشق و احساسات عمیق خود میگوید که از منطق و تدبیر عقل فراتر رفته است.
متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و واژگان ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۴۱۶۸ - زخم تو تیغ بر جگر ماه می زند
داغ تو خیمه بر دل آگاه می زند ۱
طوفان طناب خیمه خورشید را گسیخت
شبنم بر این بساط چه خرگاه می زند ۲
دل می کند به خویشتن اسناد اختیار
این قلب زر به نام شهنشاه می زند ۳
آسوده است عشق ز تدبیر عقل پوچ
کی شیر تکیه بر دم روباه می زند ۴
ایمن ز من مباش که درسینه من است
آهی که دشنه بر جگر ماه می زند ۵
دربار خود مبند متاعی که از تو نیست
کاخر همان متاع ترا راه می زند ۶
صائب فتاده است به نقاش چشم من
کی نقش بی ثبات مرا راه می زند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.