این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر طبیعت مانند قطره، دریا، موج، نخل و ابر، به بیان احساسات عمیق انسانی مانند ناامیدی، غم، بیتوجهی و ستم میپردازد. شاعر از عناصر طبیعی برای نشان دادن دردهای درونی و ناکامیهای عاطفی استفاده میکند.
محتوا شامل مضامین عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۴۰۶۴ - خوش وقت قطره ای که زدریا سفر نکرد
آواره خویش را به هوای گهر نکرد ۱
موجی ازین محیط سیه کاسه برنخاست
کز جلوه فریب مرا تشنه ترنکرد ۲
مانند نخل موم نهال امید ما
در مغز خاک ریشه به ذوق ثمر نکرد ۳
شد همچو تخم سوخته در خاک ناپدید
دلمرده ای که تربیت بال وپر نکرد ۴
بر آب تلخ بحر کجا سایه افکند
ابری که التفات به آب گهر نکرد ۵
دلها ز داغ ماتم پروانه آب شد
آن شمع آستین خود از گریه ترنکرد ۶
دریا ز لطف پرده چشم حباب شد
آن سنگدل نگاه به آهل نظر نکرد ۷
با آن که نونیاز ستم بود خط او
ملک دلی نماند که زیر وزبر نکرد ۸
صائب بساز از رخ او بانگاه دور
با آفتاب دست کسی در کمر نکرد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.