این متن شعری است که به موضوعاتی مانند گذر عمر، عشق، تسلیم در برابر عشق، و ناامیدی از دنیا میپردازد. شاعر از بیثباتی زندگی و ناکامیهای خود سخن میگوید و اشاره میکند که با وجود تلاشهایش، عمر مانند آهوی رمیده از دسترس او گریخته است. همچنین، او عشق را راهی میداند که تنها با تسلیمپذیری قابل پیمودن است و از بیوفایی دنیا شکایت دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و گذر عمر ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین یا نامفهوم باشد.
غزل ۴۰۶۳ - خرم کسی که قصر اقامت بنا نکرد
رفت از میان چو گل کمر خویش وا نکرد ۱
چندان که تاختیم به دنبال عمر را
این آهوی رمیده نظر برقفا نکرد ۲
جز من که راه عشق به تسلیم می روم
با دست بسته هیچ شناور شنا نکرد ۳
رنگ گهر شکسته شود از بهای کم
ما را فلک عبث به دو عالم بها نکرد ۴
موی سفید سبز شد از دست شانه را
از زلف مشکبار تو یک عقده وانکرد ۵
با آه سرد من چه کند چرخ پرنجوم
هرگز به خرج باد زر گل وفا نکرد ۶
تااقتدا به کارگزاران عشق کرد
در هیچ کار فکرت صائب خطا نکرد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.