این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر و استعارههای غنی، به موضوعاتی مانند عشق، درد، رنج، و تسلیم در برابر سرنوشت میپردازد. شاعر از عناصر طبیعی مانند کوه، لاله، و شراب برای بیان احساسات عمیق خود استفاده میکند. همچنین، اشارههایی به داستانهای عاشقانه مانند لیلی و مجنون دارد و از مفاهیمی مانند قناعت و تقدیر سخن میگوید.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۴۰۶۲ - داغی که کوه را جگر گرم لاله کرد
گردون سنگدل به دل ما حواله کرد ۱
هرکس که راه برد به کم عمری بهار
چون لاله صاف ودرد جهان یک پیاله کرد ۲
لیلی به این گنه که به مجنون گرفت انس
خاک سیه به کاسه چشم غزاله کرد ۳
رخسار همچو ماه تو گلگل شد از شراب
هر حلقه ای ز زلف ترا همچو هاله کرد ۴
هر پاره از دلم به جهانی فکند آه
این طفل باددست چه با این رساله کرد ۵
درد هزار ساله ما را به یک نفس
پیر مغان دوا به شراب دوساله کرد ۶
دولت همان به سایه من فخر می کند
قسمت مرا اگر به سگان هم نواله کرد ۷
صائب نمی خورد جگر از فکر برگ عیش
هرکس به درد و داغ قناعت چو لاله کرد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.