این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند عشق، گذر زمان، ناپایداری زندگی، و رنجهای بشری میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای عمیق، احساساتی مانند تشنگی روح، بیقراری دل، و ظلم زندگی را بیان میکند. همچنین، اشارههایی به پیری و از دست دادن جوانی دارد.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج و ناپایداری زندگی نیاز به درک و تجربه بیشتری دارند.
غزل ۴۰۵۵ - از چشم ودل کی آن گل سیراب بگذرد
خودبین کجا ز آینه وآب بگذرد ۱
در سینه های صاف نگیرد قرار دل
زود از بساط آینه سیماب بگذرد ۲
چون آب شور کام جهان تشنگی فزاست
سیراب تشنه ای که ازین آب بگذرد ۳
در جوی شیر کاسه به خون جگر زند
از می کسی که شب مهتاب بگذرد ۴
ظلم است زندگانی روشندلان چو شمع
جایی بغیر گوشه محراب بگذرد ۵
بر قرب دل مبند که با ربط آفتاب
در کان مدار لعل به خوناب بگذرد ۶
پیری به صد شتاب جوانی ز من گذشت
پل را ندیده ام که ز سیلاب بگذرد ۷
گیرنده است پنجه خونهای بیگناه
چون ناوک تو از دل بیتاب بگذرد ۸
چو موسم شباب دم صبح شیب را
صائب روا مدار که در خواب بگذرد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.