غزل ۴۰۵۶ - از کوچه ای که آن گل بی خار بگذرد

از کوچه ای که آن گل بی خار بگذرد
موج لطافت از سر دیوار بگذرد ۱

تا حشر جای سبزه برآید ز بان شکر
بر هر زمین که سرو تو یک بار بگذرد ۲

خاری است خار عشق که بی دست وپا شود
آتش اگر ز سایه آن خار بگذرد ۳

مژگان وچشم عاشق دیرینه همند
چون می شود که آبله از خار بگذرد ۴

ای کارساز خلق به فریاد من برس
زان پیشتر که کار من از کار بگذرد ۵

از سرگذشته اندکریمان و این زمان
کو سرگذشته ای که زدستار بگذرد ۶

چند از خیال گنج که خاکش به فرق باد
عمرم به تلخی دهن مار بگذرد ۷

قطع نظر ز نعمت فردوس مشکل است
صائب چسان ز لذت دیدار بگذرد ۸