غزل ۴۰۵۴ - راهی که مرغ عقل به یک سال می پرد

راهی که مرغ عقل به یک سال می پرد
در یک نفس جنون سبکبال می پرد ۱

چشم گرسنه را نکند سیر جمع مال
در خرمن است ودیده غربال می پرد ۲

حرصش فزون ز خاک شود همچو چشم دام
چشم ندیده ای که پی مال می پرد ۳

دولت ز آستان فنا جو که این هما
از سرگذشتگان را دنبال می پرد ۴

بگذر ز آرزو که به جایی نمی رسد
چندان که دل به شهپر آمال می پرد ۵

زین آتشی که در جگر تشنه من است
همچو سپند عقده تبخال می پرد ۶

در مطلب بلند به همت توان رسید
عنقا به کوه قاف به این بال می پرد ۷

ایام عمر زود به انجام می رسد
زینسان که ماه می رود وسال می پرد ۸

پامال کرد اگر چه مرا جلوه های او
گوشم همان به نغمه خلخال می پرد ۹

غافل مشو ز آه ضعیفان کز این نسیم
افسر ز فرق دولت واقبال می پرد ۱۰

صائب چو یاد گردش آن چشم می کنم
هوش از سرم چو مرغ سبکبال می پرد ۱۱