غزل ۳۹۴۲ - کجا مرا می گلگون دماغ تازه کند

کجا مرا می گلگون دماغ تازه کند
که تخم سوخته را ابر داغ تازه کن ۱

کجاست سوختگان را دماغ خودسازی
به ناخن دگران لاله داغ تازه کند ۲

درین بهار که صد جامه خار گردانید
نشد که جامه خودسروباغ تازه کند ۳

دماغ سافی ما می خورد ز جیحون آب
مگر به خون جگر، دل دماغ تازه کند ۴

ز خط سیه نشودروز آتشین رویی
که داغ کهنه ما را به داغ تازه کند ۵

دلی که داغ نهان نیست مجلس افروزش
دماغ خود به کدامین ایاغ تازه کند ۶

ز داغ سینه من آب وتاب دیگر یافت
که تازه رویی گل جان باغ تازه کند ۷

درین صحیفه من آن خامه سیه روزم
که مغز خشک به دودچراغ تازه کند ۸

دمی که صائب ازوبوی صدق می آید
چوباد صبح جهان را دماغ تازه کند ۹