این شعر از صائب تبریزی بیانگر درد و رنج عاشقان و ناپایداری دنیا است. شاعر از بیوفایی دنیا، سنگدلی مردم و ارزش حضور سوختگان عشق سخن میگوید. همچنین، او به روشنایی شمع مزار اشاره میکند که نشاندهنده برتری مردگان بر زندگان بیاثر است.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر، مانند ناپایداری دنیا و مقایسه مردگان با زندگان، برای درک بهتر نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج عاشقان و سنگدلی مردم ممکن است برای سنین پایینتر سنگین باشد.
غزل ۳۹۱۰ - سمنبران که به لب آبدار چون گهرند
به چهره از جگر عاشقان برشته ترند ۱
نظر سیاه مگردان به لاله رخساران
که برگریز دل ونوبهار چشم ترند ۲
به آسیای فلک دانه ای نخواهد ماند
چنین که سنگدلان در شکست یکدیگرند ۳
خبر ز خرده عیب نهان هم دارند
به قدر آنچه ز خود این گروه بیخبرند ۴
نفس چو صبح نسازند زیر گردون راست
سبکروان که ازین راه دور باخبرند ۵
به روشنایی شمع مزار سوگندست
که مردگان به ازین زندگان بی اثرند ۶
حضور سوختگان مغتنم شمر صائب
که روشنان جهان چون ستاره سحرند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.