غزل ۳۹۱۱ - به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برند

به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برند
هزار عقد گهر با لب خموش برند ۱

به حرف وصوت مکن وقت خود غبارآلود
که فیض آینه از طوطی خموش برند ۲

بر آن گروه حلال است سیر این گلشن
که همچو غنچه زبان آورند وگوش برند ۳

چنان ربوده اطوار بیخودان شده ام
که من ز هوش روم هر که را ز هوش برند ۴

غبار صدفدلان است کیمیای وجود
ز باده فیض حریفان دردنوش برند ۵

ز پای خم نرود پای من به سیر بهشت
مگر به عرصه محشر مرا به دوش برند ۶

چه مهر برلب دریاتوان زد از گرداب
به داغ از سردیوانگان چه جوش برند ۷

یکی هزار شود هوش من ز باده ناب
مگر به جلوه ساقی مرا ز هوش برند ۸

به بزم غیر دل خویش می خورد عاشق
چو بلبلی که به دکان گلفروش برند ۹

چنین که حسن تو بیخود شد از نظاره خود
مگر ز خانه آیینه اش به دوش برند ۱۰

کجاست مطرب آتش ترانه ای صائب
که زاهدان همه انگشتها به گوش برند ۱۱