غزل ۳۹۰۹ - کسان که جانب هم را نگه می دارند

کسان که جانب هم را نگه می دارند
در آفتاب قیامت پناه می دارند ۱

هر آنچه قابل دلبستگی است پاکدلان
به تیغ قطع تعلق نگاه می دارند ۲

گره ز کار گروهی گشاده گردد زود
که چون حباب سر بی کلاه می دارند ۳

جماعتی که ز روز حساب آگاهند
نفس شمرده تر از صبحگاه می دارند ۴

ز نامه سیه خویش نیستم نومید
امید بیش به ابر سیاه می دارند ۵

ز خار وخس گل بی خار می رسد به نسیم
سبکروان چه از غم از خار راه می دارند ۶

بر آن گروه حلال است لاف خودداری
که از جمال تو پاس نگاه می دارند ۷

به هیچ عذر ندارند حاجتی صائب
جماعتی که حجاب از گناه می دارند ۸