این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، به زیباییهای طبیعت و درد عشق میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر شعری مانند بهار، گل، لاله، و شراب، احساسات عمیق عاشقانه و جنونآمیز خود را بیان میکند. همچنین، اشارههایی به مفاهیم عرفانی مانند جستجوی معشوق و رهایی از خود نیز در شعر دیده میشود.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و استعارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۳۸۴۷ - رخ بهار ز ته جرعه توگلگون شد
زدرد عشق تو رنگ خزان دگرگون شد ۱
زجوش حسن تو شد تنگ آنچنان گلزار
که گل ز رخنه دیوار باغ بیرون شد ۲
چو لاله ساغر یاقوت داغدار شود
ازان شراب که لبهای یار میگون شد ۳
دل خراب مرا جورآسمان کم بود
که چشم شوخ توظالم هم آسمان گون شد ۴
زر تمام عیار از محک شکفته شود
زسنگ روی نتابد کسی که مجنون شد ۵
ز شور حشر به دنبال خود نمی بیند
به جستجوی تو هر کس ز خویش بیرون شد ۶
چنان که سیر فلاخن به سنگ وابسته است
ز کوه درد مرا شور عشق افزون شد ۷
خدا ز صحبت افسردگان نگه دارد
که نبض مرده شد این سیل تا به هامون شد ۸
به برگ سبز همان به که از ثمر سازد
چو سرو هر که درین روزگار موزون شد ۹
شرابخانه اش از سینه جوش زد صائب
ز خارخار محبت دلی که پرخون شد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.