غزل ۳۸۴۷ - رخ بهار ز ته جرعه توگلگون شد

رخ بهار ز ته جرعه توگلگون شد
زدرد عشق تو رنگ خزان دگرگون شد ۱

زجوش حسن تو شد تنگ آنچنان گلزار
که گل ز رخنه دیوار باغ بیرون شد ۲

چو لاله ساغر یاقوت داغدار شود
ازان شراب که لبهای یار میگون شد ۳

دل خراب مرا جورآسمان کم بود
که چشم شوخ توظالم هم آسمان گون شد ۴

زر تمام عیار از محک شکفته شود
زسنگ روی نتابد کسی که مجنون شد ۵

ز شور حشر به دنبال خود نمی بیند
به جستجوی تو هر کس ز خویش بیرون شد ۶

چنان که سیر فلاخن به سنگ وابسته است
ز کوه درد مرا شور عشق افزون شد ۷

خدا ز صحبت افسردگان نگه دارد
که نبض مرده شد این سیل تا به هامون شد ۸

به برگ سبز همان به که از ثمر سازد
چو سرو هر که درین روزگار موزون شد ۹

شرابخانه اش از سینه جوش زد صائب
ز خارخار محبت دلی که پرخون شد ۱۰