این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که از عشق و دلدادگی سخن میگوید. شاعر از دلبستگی به معشوق، سوزش عشق، و تحولات درونی خود میگوید. همچنین، اشاراتی به مفاهیم عرفانی مانند رهایی از هستی مادی و رسیدن به حقیقت وجود دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، برخی از واژگان و استعارهها ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۳۸۴۶ - زخنده دل به لعب لعل یار مفتون شد
کباب را زنمک شوق آتش افزون شد ۱
شدم به بتکده از کعبه سر برآوردم
مرا کلید در بسته نعل وارون شد ۲
نرفت از دل من خارخار عشق برون
غبار هستی من گردباد هامون شد ۳
ز چوب نرمی من مهربان شدند اغیار
اگر زعشق دد ودام رام مجنون شد ۴
ازان محیط گرامی همین خبر دارم
که همچو موج عنانم ز دست بیرون شد ۵
ز نیش چاشنی جوی شهد می یابد
ز خارخار محبت دلی که پر خون شد ۶
ازان زمان که مرا عشق زیر بال آورد
اگر به جغد فکندم نظر همایون شد ۷
به هرزمین که کنی سایه سرسری مگذر
که از فشردن پا سرو باغ موزون شد ۸
نماند گوهر ناسفته در محیط فلک
ز بس که از دل من آه سوی گردون شد ۹
میار سرزگریبان خم برون صائب
که علم حکمت ازوکشف بر فلاطون شد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.