غزل ۳۸۴۸ - خوشم که خرده جان صرف یار جانی شد

خوشم که خرده جان صرف یار جانی شد
دو روزه هستی من عمر جاودانی شد ۱

به عمر خویش تلافی نمی توان کردن
زفرصت آنچه مرا فوت در جوانی شد ۲

فغان که لعل لب آبدار او از خط
سیاه کاسه تر از آب زندگانی شد ۳

به خنده باز مکن لب که عمر گل کوتاه
درین ریاض ز تأثیر شادمانی شد ۴

در آن جهان گل رعنای باغ فردوس است
ز اشک چهره زردی که ارغوانی شد ۵

زنخلها که رساندم درین ریاض مرا
کف پرآبله قسمت ز باغبانی شد ۶

خوشم که مایه اشکی بهم رسید مرا
اگر چه خون دلم از حسرت جوانی شد ۷

مرا ز گریه شب روح تازه شد صائب
نصیب خضر اگر آب زندگانی شد ۸