این شعر عاشقانه و عرفانی از زبان عاشقی بیان میشود که در برابر جمال معشوق، صبر و قرار خود را از دست داده است. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند گل، سرو، بهار و... احساسات خود را توصیف میکند و از ناامیدی و رنج عشق میگوید. همچنین، به مفاهیمی مانند صبر، شکیبایی و گذر زمان اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری نیاز دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۳۸۲۷ - ز جلوه تو دل روزگار می ریزد
بنای صبر و شکیب و قرار می ریزد ۱
دوام حسن ترا نیست نسبتی با گل
به پای سرو تو خون بهار می ریزد ۲
به خاکساری من نیست هیچ کس در عشق
به چشم آینه عکسم غبار می ریزد ۳
چه غم ز رفتن چشم است پیر کنعان را؟
شکوفه برگ خود از بهر بار می ریزد ۴
چه نسبت است به فرهاد، ذوق کار مرا؟
عرق ز جبهه من چون شرار می ریزد ۵
گل بهار تمناست داغ نومیدی
به قدر خار و خس آتش شرار می ریزد ۶
چو گردباد ز بس زخم خار و خس خوردم
ز جنبش نفس من غبار می ریزد ۷
کدام دیده بد در کمین این باغ است؟
که بی نسیم، گل از شاخسار می ریزد ۸
به اهل صبر فلک بیش می کند کاوش
که تیر بر هدف پایدار می ریزد ۹
رگ کدام محیط است خامه صائب؟
که اینقدر گهر شاهوار می ریزد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.