غزل ۳۸۲۸ - به عارض تو که رنگ نگاه می ریزد؟

به عارض تو که رنگ نگاه می ریزد؟
که زهر ازان مژه های سیاه می ریزد ۱

ستاره در قدم صبح آفتاب شود
خوشا دلی که در آن جلوه گاه می ریزد ۲

مرا ز خار ملامت کسی که ترساند
به راه کاهربا برگ کاه می ریزد ۳

توان ز دست و دل سرد یافت حال مرا
ز برگهای خزان دیده آه می ریزد ۴

شکسته ای که گرفتار خط مشکین است
چو خامه از مژه خون سیاه می ریزد ۵

نفس دریغ مدار از نفس گداختگان
ترا که تا به کمر زلف آه می ریزد ۶

طمع مدار ز دندان ثبات در پیری
که این ستاره درین صبحگاه می ریزد ۷

خطای اهل هوس را صواب می داند
همان که خون مرا بی گناه می ریزد ۸

نفس درازی صائب ز سینه چاک است
به قدر شق ز قلم مد آه می ریزد ۹