غزل ۳۸۲۶ - عرق نه از رخ آن گلعذار می ریزد

عرق نه از رخ آن گلعذار می ریزد
ستاره از فلک فتنه بار می ریزد ۱

گره به رشته پرواز من گلی زده است
که از نسیم توجه ز بار می ریزد ۲

بنای زندگی خضر هم به آب رسید
هنوز از لب تیغش خمار می ریزد ۳

حذر ز صحبت ناجنس حرز عافیت است
که خون ز سر انگشت خار می ریزد ۴

درین زمانه که رسم گرفتگی عام است
چگونه رنگ ز دست بهار می ریزد؟ ۵

چو تاک سر زده، هرجا که حرف می گذرد
سرشکم از مژه بی اختیار می ریزد ۶

لبی که تنگ شکر شد دهان ساغر ازو
به چشم من نمک انتظار می ریزد ۷

مرا به زخم زبان خصم می دهد تهدید
به چاک پیرهن شعله خار می ریزد ۸

صفیر خامه صائب بلند چون گردد
ز آبگینه دلها غبار می ریزد ۹