غزل ۳۷۹۴ - ز می مرا تب لرز خمار می گیرد

ز می مرا تب لرز خمار می گیرد
ز صیقل آینه من غبار می گیرد ۱

من اعتبار ز هرکس گرفتمی زین پیش
کنون ز من همه کس اعتبار می گیرد ۲

ندیده است سیه مستی مرا خورشید
همیشه صبح مرا در خمار می گیرد ۳

بنفشه می دمد از یاسمین اندامت
اگر نسیم ترا در کنار می گیرد ۴

اگر سپند به من جای خویش ننماید
به بزم او که مرا در شمار می گیرد؟ ۵

چرا ز خصم کشم انتقام خود صائب؟
چو انتقام مرا روزگار می گیرد ۶