غزل ۳۷۹۳ - عنان آه چسان جسم ناتوان گیرد؟

عنان آه چسان جسم ناتوان گیرد؟
چگونه مشت خسی برق را عنان گیرد؟ ۱

به آه داشتم امیدها، ندانستم
که این فلک زده هم رنگ آسمان گیرد ۲

چه احتیاج کمندست در شکار ترا؟
که چشم شوخ تو نخجیر با کمان گیرد ۳

ز شرم عشق همان حلقه برون درست
اگرچه فاخته بر سرو آشیان گیرد ۴

مجو ز دولت نوکیسه چشم و دل سیری
که این هما ز دهان سگ استخوان گیرد ۵

چو صبح، تیغ دو دم هرکه کار فرماید
امید هست که در یک نفس جهان گیرد ۶

ز برق حادثه نتوان به ناتوانی جست
که آتش از شمع اول به ریسمان گیرد ۷

اگر ز خویش تو پهلو تهی توانی کرد
چو ماه عید رکاب تو آسمان گیرد ۸

چنین که نیست قرارش به هیچ جا صائب
عجب که شبنم ما رنگ بوستان گیرد ۹