غزل ۳۷۹۲ - دل شکسته من درد را دوا گیرد

دل شکسته من درد را دوا گیرد
نمک به دیده من رنگ توتیا گیرد ۱

چنین که من ز لباس تعلق آزادم
عجب که پهلوی من نقش بوریا گیرد ۲

به خصم کینه نورزد دل ستمکش من
چراغ کشته من جانب صبا گردد ۳

گر از کمین بناگوش خط برون ناید
دگر که داد مرا از تو بیوفا گیرد؟ ۴

چنان رمیده ز آسودگی دلم صائب
که همچو زلف پریشانی از هوا گیرد ۵