غزل ۳۷۹۵ - غزال چشم تو ره بر پلنگ می گیرد

غزال چشم تو ره بر پلنگ می گیرد
حباب بحر تو باج از نهنگ می گیرد ۱

بود مصاف تو ای چرخ با شکسته دلان
همیشه شیر تو آهوی لنگ می گیرد ۲

مکش سر از خط تسلیم عشق کاین صیاد
به دام موج ز دریا نهنگ می گیرد ۳

چه طالع است که شیرازه سفینه من
مزاج اره پشت نهنگ می گیرد ۴

به چشم جوهریان آب چون نگرداند؟
ز آب این گهر آیینه زنگ می گیرد ۵

ز قید عقل، مرا هر که می کند آزاد
اسیری از کف اهل فرنگ می گیرد ۶

درین دیار چه لنگر فکنده ای صائب؟
چه قیمت آینه در شهر زنگ می گیرد؟ ۷