این متن شعری عرفانی و فلسفی است که به موضوعاتی مانند عشق، عقل، خاموشی، و رهایی از قید و بندهای مادی میپردازد. شاعر از استعارههایی مانند آب، سنگ، و کشتی برای بیان مفاهیم عمیق استفاده میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از استعارهها ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۳۶۳۰ - گر خس و خار ز گرداب برون می آید
خواجه از عالم اسباب برون می آید ۱
نشود عقل حریف می گلرنگ به زور
ناشناور کی ازین آب برون می آید؟ ۲
سد یأجوج سخن نیست به جز خاموشی
شیشه از عهده سیماب برون می آید ۳
عشق با حسن بود در ته یک پیراهن
ذره با مهر جهانتاب برون می آید ۴
می کند رحم تراوش ز دل سنگ ترا
اگر از دست گهر آب برون می آید ۵
غفلت از تشنه لبی سوخت مرا در جایی
که به ناخن ز زمین آب برون می آید ۶
خامشی مهر لب هرزه درایان گردد
بحر از عهده سیلاب برون می آید ۷
کشتی عقل فکندیم به دریای شراب
تا ببینیم چه از آب برون می آید! ۸
اگر آن موی کمر ترک خم و پیچ کند
صائب از رشته جان، تاب برون می آید ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.