غزل ۳۶۳۰ - گر خس و خار ز گرداب برون می آید

گر خس و خار ز گرداب برون می آید
خواجه از عالم اسباب برون می آید ۱

نشود عقل حریف می گلرنگ به زور
ناشناور کی ازین آب برون می آید؟ ۲

سد یأجوج سخن نیست به جز خاموشی
شیشه از عهده سیماب برون می آید ۳

عشق با حسن بود در ته یک پیراهن
ذره با مهر جهانتاب برون می آید ۴

می کند رحم تراوش ز دل سنگ ترا
اگر از دست گهر آب برون می آید ۵

غفلت از تشنه لبی سوخت مرا در جایی
که به ناخن ز زمین آب برون می آید ۶

خامشی مهر لب هرزه درایان گردد
بحر از عهده سیلاب برون می آید ۷

کشتی عقل فکندیم به دریای شراب
تا ببینیم چه از آب برون می آید! ۸

اگر آن موی کمر ترک خم و پیچ کند
صائب از رشته جان، تاب برون می آید ۹