این شعر از صائب تبریزی، زیبایی و قدرت سخن را با تصاویر شاعرانه مانند گیسوی دلبر، گل شببو، الماس و مسیحا توصیف میکند. شاعر از تأثیر سخن در گشودن عقدههای دل و ایجاد تحول سخن میگوید و در نهایت، سخن را به نهالی تشبیه میکند که عطر آن جهان را پر میکند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق ادبی و عرفانی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۶۲۹ - دلبری از خم گیسوی سخن می آید
بوی فیض از گل شب بوی سخن می آید ۱
عقده دل که در او ناخن الماس شکست
فتحش از جنبش ابروی سخن می آید ۲
پنجه در پنجه اعجاز مسیحا کردن
از سبکدستی بازوی سخن می آید ۳
آستین بر رخ گلزار بهشت افشاند
نکهتی کز گل خودروی سخن می آید ۴
عرق کلک سبکسیر مرا پاک کنید
که ز گلگشت سر کوی سخن می آید ۵
صائب از دست منه کلک گهربارت را
این نهالی است کز او بوی سخن می آید ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.