این شعر بیانگر درد و رنج عاشقانه و عشق نافرجام است. شاعر از اشکهای سوزان، داغهای ناکامی، و آتش عشق سخن میگوید که حتی تا روز محشر ادامه دارد. همچنین، اشارهای به تأثیرات عمیق عشق و رنجهای ناشی از آن بر زندگی فردی و روابط دارد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و رنجهای عاطفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات شعری نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی عاطفی دارد.
غزل ۳۳۹۹ - اشک گرمم جگر وادی محشر سوزد
داغ تبخال به کنج لب کوثر سوزد ۱
آستین دست ندارد به چراغ گل داغ
این چراغی است که تا دامن محشر سوزد ۲
آتش عشق ز خاکستر هندست بلند
زن درین شعله ستان بر سر شوهر سوزد ۳
از می این چهره که امروز تو افروخته ای
گر کنی باد زن از بال سمندر، سوزد ۴
از کلاه نمدی دود کند اخگر عشق
این نه عودی است که در مجمر افسر سوزد ۵
به که سر بر سر بالین سلامت بنهم
چند از پهلوی من سینه بستر سوزد؟ ۶
از چه برده است نواهای ملال انگیزت؟
که بر افغان تو صائب دل کافر سوزد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.