غزل ۳۳۹۸ - عشق در سینه خس و خار تمنا سوزد

عشق در سینه خس و خار تمنا سوزد
آرزو را به رگ و ریشه دلها سوزد ۱

دل بیدار ازین گوشه نشینان مطلب
کاین چراغی است که در خلوت عنقا سوزد ۲

چون سیاووش زآتش به سلامت گذرد
هر که امروز در اندیشه فردا سوزد ۳

گل چراغی است که روشن شود از باد سحر
لاله شمعی است که در دامن صحرا سوزد ۴

جلوه ساحل اگر سلسله جنبان گردد
کشتی از گرمروی در دل دریا سوزد ۵

آتشین چون شود از می گل رخسار ترا
در شبستان تو پروانه دو بالا سوزد ۶

در جگر آه مرا سردی دوران نگذاشت
نکند دود درختی که ز سرما سوزد ۷

کشش عشق ز معشوق نمی دارد دست
شمع بر تربت پروانه دو بالا سوزد ۸

آتش از صحبت همدرد گلستان گردد
جای رحم است بر آن شمع که تنها سوزد ۹

هست در شرع محبت کسی امروز تمام
که ز احباب دلش بیش ز اعدا سوزد ۱۰

صائب ایمن شود از وحشت تاریکی قبر
هرکه با دیده گریان دل شبها سوزد ۱۱