این شعر از حافظ، با استفاده از تصاویر زیبا و نمادین مانند گل، خار، لاله، شمع و پروانه، به موضوعاتی مانند عشق، رنج، شادی و فلسفه زندگی میپردازد. شاعر از تضادهای زندگی مانند عشق و درد، نور و تاریکی سخن میگوید و به دنبال معنا و حقیقت در این جهان است.
این شعر دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از نمادها و استعارههای پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۳۹۷ - در حریمی که گل روی ایاغ افروزد
خار در دیده آن کس که چراغ افروزد ۱
لاله تربتش آتش به ته پا دارد
در دل هر که طلب شمع سراغ افروزد ۲
می شود فاخته ای جامه مینایی سرو
گر چنین ناله گرمم رخ باغ افروزد ۳
روزگاری است که در ساغر خورشید، شراب
آنقدر نیست که یک ذره دماغ افروزد ۴
آن که ترساندم از داغ، به آن می ماند
که کسی کوری پروانه چراغ افروزد ۵
هر که در مذهب ما غیرت مشرب دارد
شب آدینه به میخانه چراغ افروزد ۶
انفعالی که ز داغ دل من لاله کشید
شرم بادش که دگر چهره باغ افروزد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.