این متن عرفانی و شاعرانه، به موضوع عشق الهی و جستجوی معنوی میپردازد. در آن، شاعر از یافتن نشانههای عشق و حقیقت در جهان سخن میگوید و بیان میکند که با رسیدن به این عشق، انسان به مقامات بالای معنوی دست مییابد. همچنین، متن به مفهوم رهایی از وساوس دنیوی و رسیدن به آرامش درونی اشاره دارد.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۹۳۱ - از دلبر نهانی، گر بوی جان بیابی
در صد جهان نگُنجی، گَر یک نشان بیابی ۱
چون مُهرِ جان پَذیری، بیلشکری امیری
هم مُلْکِ غَیب گیری، هم غَیب دان بیابی ۲
گَنجی که تو شنیدی، سودایِ آن گُزیدی
گَر در زمین ندیدی، در آسْمان بیابی ۳
در عشق اگر اَمینی، ای بَسْ بُتانِ چینی
هم رایگان بِبینی، هم رایگان بیابی ۴
در آیِنِهیْ مُبارک آن صافِ صافِ بیشک
نَقْشِ بهشت یکْ یک، هم در جهان بیابی ۵
چون تیرِ عشقْ خَستَت، معشوق کرد مَستَت
گَر جان بِشُد زِ دَستَت، صد هم چُنان بیابی ۶
قُفلِ طِلِسمِ مُشکل، سَهْلَت شود به حاصِل
گَر از وَساوِسِ دل، یک دَم اَمان بیابی ۷
دَرهَم شِکَن بُتان را، از بَهرِ شاهِ جان را
تا نَقْش بَندِ آن را، اَنْدَر عِیان بیابی ۸
تبریز در مُحَقَّق، از شَمسِ مِلَّت و حَق
در رَمزهایِ مُطْلَق، صد تَرجُمان بیابی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.