غزل ۲۹۳۰ - تو چرا جمله نبات و شکری؟

تو چرا جُمله نَبات و شِکَری؟
تو چرا دِلْبَر و شیرین نَظَری؟ ۱

تو چرا هَمچو گُلِ خندانی؟
تو چرا تازه چو شاخِ شَجَری؟ ۲

تو به یک خنده چرا راه زَنی
تو به یک غَمْزه چرا عقل بَری؟ ۳

تو چرا صافْ چو صَحنِ فَلَکی؟
تو چرا چُست چو قُرصِ قَمَری؟ ۴

تو چرا بی‌بُنه چون دریایی
تو چرا روشن و خوشْ چون گُهَری؟ ۵

عاقلان را زِ چه دیوانه کُنی؟
ای همه پیشهٔ تو فِتْنه گَری ۶

ساکنان را زِ چه در رَقص آری؟
ز آدمیّ و مَلَک و دیو و پَری ۷

تو چرا توبهٔ مَردم شِکَنی؟
تو چرا پَردهٔ مَردم بِدَری؟ ۸

همه دل‌ها چو در اندیشهٔ توست
تو کجایی؟ به چه اندیشه دَری؟ ۹