این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر طبیعی و استعاری، به موضوعاتی مانند عشق، تقدیر، امید و ناامیدی میپردازد. شاعر با بیان زیباییهای طبیعت و مقایسههای عمیق، احساسات درونی و فلسفهی زندگی را به تصویر میکشد.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و تصاویر نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارند تا به درستی درک شوند.
غزل ۳۲۸۷ - کوه در بادیه شوق کمر می بندد
خاک چون آب روان بار سفر می بندد ۱
نیست از فوطه ربایان جهان پروایش
موی ژولیده خود هر که به سر می بندد ۲
ماه شبگرد من از خانه چو آید بیرون
ماه در خدمتش از هاله کمر می بندد ۳
گوهر پاک مرا کام نهنگ است صدف
کمر کشتی من موج خطر می بندد ۴
تربتش را به چراغ دگران حاجت نیست
هر که از داغ تو آیین جگر می بندد ۵
سنگ می بارد از افلاک، ندانم دیگر
نخل امید که امروز ثمر می بندد ۶
سخن پاک بود در طلب سینه پاک
که گهر در صدف پاک گهر می بندد ۷
می تراود سخن عشق ز لبهای خموش
لنگر سنگ کجا بال شرر می بندد؟ ۸
دشت چون حلقه فتراک بر او تنگ شود
چشم شوخ تو به صیدی که نظر می بندد ۹
چون به زر عمر مقدر نفراید صائب
غنچه چندین به گره بهر چه زر می بندد؟ ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.