این متن شعری است که با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، مفاهیمی مانند حیا، شرم، غم، شادی و ندامت را بیان میکند. شعر با توصیف طبیعت (مثل غنچه، گل، صبح) و عناصر دیگر (مثل خورشید، زندان) احساسات عمیق انسانی را به تصویر میکشد.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و واژگان به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارند تا به درستی درک شوند.
غزل ۳۲۸۸ - غنچه باغ حیا سر به گریبان خندد
گل بی شرم بود آن که پریشان خندد ۱
شد چراغ ره تاریک عدم خنده برق
کس درین غمکده دیگر به چه عنوان خندد؟ ۲
داغ خورشید گذارند به لخت جگرش
هر که چون صبح درین بزم، پریشان خندد ۳
صبح را شرم شکر خند تو زندانی کرد
غنچه گل به کدامین لب و دندان خندد؟ ۴
از ندامت همه دانند که گل خواهد چید
بر رخ تیغ اگر زخم نمایان خندد ۵
نشود زخم زبان خار ره گرمروان
ریگ بر کشمکش خار مغیلان خندد ۶
دل آگاه درین غمکده خرم نشود
یوسف آن نیست که در گوشه زندان خندد ۷
همه تن شانه شمشاد ازان دندان است
که به طول امل زلف پریشان خندد ۸
مایه عشرت صائب دل آگاه بود
دهن صبح ز خورشید درخشان خندد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.