غزل ۳۲۸۸ - غنچه باغ حیا سر به گریبان خندد

غنچه باغ حیا سر به گریبان خندد
گل بی شرم بود آن که پریشان خندد ۱

شد چراغ ره تاریک عدم خنده برق
کس درین غمکده دیگر به چه عنوان خندد؟ ۲

داغ خورشید گذارند به لخت جگرش
هر که چون صبح درین بزم، پریشان خندد ۳

صبح را شرم شکر خند تو زندانی کرد
غنچه گل به کدامین لب و دندان خندد؟ ۴

از ندامت همه دانند که گل خواهد چید
بر رخ تیغ اگر زخم نمایان خندد ۵

نشود زخم زبان خار ره گرمروان
ریگ بر کشمکش خار مغیلان خندد ۶

دل آگاه درین غمکده خرم نشود
یوسف آن نیست که در گوشه زندان خندد ۷

همه تن شانه شمشاد ازان دندان است
که به طول امل زلف پریشان خندد ۸

مایه عشرت صائب دل آگاه بود
دهن صبح ز خورشید درخشان خندد ۹