غزل ۳۲۴۲ - هرکه را چشم بر آن طاق دو ابرو افتاد

هرکه را چشم بر آن طاق دو ابرو افتاد
دو جهان یکقلم از طاق دل او افتاد ۱

تا قیامت نتواند به ته پا نگریست
چشم هرکس که بر آن قامت دلجو افتاد ۲

پیش صاحب نظران نقطه بسم الله است
خال مشکین که بر آن گوشه ابرو افتاد ۳

چون تو از ناز به دنبال نبینی هرگز
به چه امید به دنبال تو گیسو افتاد؟ ۴

تیره بختی نکند خوش سخنان را خاموش
چه کند سرمه به چشمی که سخنگو افتاد؟ ۵

نیست چندان خطری شیشه به سنگ آمده را
جای رحم است بر آن کز نظر او افتاد ۶

نیست ممکن به حقیقت نکشد عشق مجاز
واصل بحر شود هر که درین جو افتاد ۷

آه کز خیرگی دیده بی پرده من
دیدن یار به آیینه زانو افتاد ۸

یکی از گوشه نشینان جهان شد صائب
هرکه را چشم به کنج دهن او افتاد ۹