این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات عمیق شاعر درباره عشق، ناکامی، و انتظار است. او از نرسیدن معشوق، بیپاسخی پیامها، و ناامیدی از رسیدن آرزوها سخن میگوید. همچنین، اشاراتی به مفاهیم فلسفی و عرفانی مانند گذر عمر و ناتوانی در تغییر تقدیر دارد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، لحن غمگین و پیچیدگی ادبی آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۳۲۱۸ - به خاطر هیچگه آن قامت موزون نمی آید
که آه از سینه ام گلگون قبا بیرون نمی آید ۱
نه (از) پیغام اثر، نه از اجابت نامه ای دارد
زخجلت قاصد آه من از گردون نمی آید ۲
به یک پیمانه عمر رفته را از راه گرداند
زساقی آنچه می آید ز افلاطون نمی آید ۳
لب خمیازه پردازم خمار بوسه ای دارد
به روی کار من آب از می گلگون نمی آید ۴
چسان از پنجه آهن ربا دامن کشد آهن؟
به روی خاک، گنج از جذبه قارون نمی آید ۵
چه خوش مستانه می از خلوت مینا برون آمد
چنین خورشید از ابر تنک بیرون نمی آید ۶
زهندستان به ایران می برم بخت سیه صائب
چها بر سر مرا از طالع وارون نمی آید ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.