این متن شعری است که از مضامین عمیق فلسفی و عرفانی سخن میگوید. در آن، شاعر به ناتوانی انسان در دستیابی به برخی خواستهها و حقایق اشاره میکند و از مفاهیمی مانند عشق، درد، جستجو و رهایی صحبت میکند. همچنین، تأکید بر این است که بدون تلاش و فداکاری، نمیتوان به نتایج ارزشمند دست یافت.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از واژگان و تصاویر به کار رفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی برای درک بهتر دارند.
غزل ۳۲۱۹ - زدست خواجه از ابرام زر بیرون نمی آید
ازین رگ خون به زخم نیشتر بیرون نمی آید ۱
چه خاک دلنشین است این که صحرای عدم دارد
که از دلبستگی ز انجا خبر بیرون می آید ۲
فرو رو در سخن تا دامن معنی به دست آری
که بی غواصی از دریا گهر بیرون نمی آید ۳
مگر صحرایی انشا از غبار دل کنم، ورنه
زمین از عهده این چشم تر بیرون نمی آید ۴
گریبان پاره سازد سنگ را حسنی که شوخ افتد
صدف از عهده پاس گهر بیرون نمی آید ۵
فراغت دارد از نشو و نما تخمی که می سوزد
سر سوداییان از زیر پر بیرون نمی آید ۶
نیم بی ظرف تا سازم سیاه از آه عالم را
چو داغ لاله آهم از جگر بیرون نمی آید ۷
نشویی دست تا از اختیار خویشتن صائب
ترا کشتی زدریای خطر بیرون نمی آید ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.