این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات عمیق و دردهای عاطفی شاعر است. او از ناتوانی در پنهان کردن رازهای دل، تحمل رنجهای عشق، و ناامیدی از دستیابی به آرزوها سخن میگوید. شاعر با تصاویر زیبا و استعارههای قوی، حالات روحی خود را توصیف میکند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاطفی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار میباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج و ناامیدی ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
غزل ۳۲۱۷ - زمن راز دل صدچاک پوشیدن نمی آید
زبوی گل، نفس در سینه دزدیدن نمی آید ۱
اگرچه خار این بستانم، اما خار دیوارم
زدست کوته من دل خراشیدن نمی آید ۲
اگر دریای گوهر زیر دامن چون حباب آرم
زچشم سیر من بر خویش بالیدن نمی آید ۳
زخواب نیستی برجسته ام از شورش هستی
زدست من بغیر از چشم مالیدن نمی آید ۴
فلکها سینه می دزدند از داغ جنون من
زهر کم ظرف رطل عشق نوشیدن نمی آید ۵
مرا مست لقا سر در بیابان جهان دادی
ندانستی زمستان غیر لغزیدن نمی آید؟ ۶
به هر سروی که پیچم نگسلم پیوند از و هرگز
زمن چون تاک بر هر نخل پیچیده نمی آید ۷
بشو دست از جهان گر چشم فیض از صبحدم داری
که از دست نگارین شیر دوشیدن نمی آید ۸
به یک نیت تمام عمر می آرم بسر صائب
به هر نیت زمن چون قرعه غلطیدن نمی آید ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.