این متن شعری است که به بیان احساسات عمیق انسانی مانند عشق، ناامیدی، حیرت و جستجوی معنا میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند ناتوانی در کنترل احساسات، تلاش بیثمر برای رسیدن به آرزوها، و تنهایی در خلوت سخن میگوید. همچنین، اشارههایی به مفاهیم فلسفی مانند جستجوی آرامش در زندگی و پذیرش تقدیر وجود دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و تنهایی ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
غزل ۳۲۱۴ - زدل کاری که آید از لب خندان نمی آید
گشاد تیر از سوفار چون پیکان نمی آید ۱
ندارد اختیاری چشم من در محو گردیدن
نظر پوشیدن از آیینه حیران نمی آید ۲
بر آن رخسار نازک از نگاه تند می لرزم
که طفل شوخ دست خالی از بستان نمی آید ۳
نفس در پرده داری صبح می سوزد، نمی داند
که مستوری زخورشید سبک جولان نمی آید ۴
کناری گیر ای مژگان زچشم خونفشان من
که با دریا زدن سرپنجه از مرجان نمی آید ۵
دل غمگین زنقل و جام هیهات است بگشاید
گشاد این گره از ناخن و دندان نمی آید ۶
به یک کس دل نبندد دولت هر جایی دنیا
سکندر کامیاب از چشمه حیوان نمی آید ۷
ندارد، هر که دارد پیچ و تابی، وحشت از خلوت
به پای خود برون زنجیر از زندان نمی آید ۸
مجو آرامش از جان مقدس در تن خاکی
که خودداری زدست گوهر غلطان نمی آید ۹
اگر روشندلی بر تیره بختی صبر کن صائب
که بیرون از سیاهی چشمه حیوان نمی آید ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.