این شعر بیانگر عشق عمیق و ناامیدی از جدایی است. شاعر از ناتوانی در فراموشی معشوق و بیفایده بودن تلاشهای عقلانی در این راه سخن میگوید. همچنین، تأکید دارد که بدون عشق، هیچ کاری از او ساخته نیست و جسم نمیتواند مانع نور دل شود. در نهایت، شاعر به مقایسه خود با دیگران میپردازد و از رشک و حسادت سخن میگوید.
مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات تاریخی و ادبی نیاز به دانش پیشزمینه دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود.
غزل ۳۲۱۳ - خیال او به تدبیر از دل من برنمی آید
که هرگز خار خار از دل به سوزن برنمی آید ۱
اگرنه دور باش ناله مرغ چمن باشد
ازین گلزار یک گل پاکدامن برنمی آید ۲
به همت می توان زین خاکدان دل را برآوردن
که بی رستم زقعر چاه بیژن برنمی آید ۳
مکن ای عقل در اصلاح من اوقات خود باطل
که غیر از عشق کار دیگر از من برنمی آید ۴
گذشتم از فلکها تا کشیدم پای در دامن
که می گوید که کاری از نشستن برنمی آید؟ ۵
نگردد جامه فانوس نور شمع را مانع
حجاب جسم با دلهای روشن برنمی آید ۶
مشو زنهار بهرجان رهین منت عیسی
که خفاش از خجالت روز روشن برنمی آید ۷
مرا از میکشان بر لاله صائب رشک می آید
که تا می در قدح دارد زگلشن برنمی آید ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.