این متن به مفاهیم عرفانی و فلسفی مانند رابطهی انسان با حق (خدا)، غم و شادی، و پاکی دل میپردازد. شاعر از طریق پرسشهای بلاغی، مخاطب را به تفکر دربارهی وجود خدا، نقش او در زندگی انسان، و ضرورت پاکی دل و وفاداری دعوت میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم انتزاعی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۹۱۷ - هیچ خمری بیخماری دیدهیی؟
هیچ گُلْ بیزَخْمِ خاری دیدهیی؟ ۱
در گُلِستانِ جهانِ آب و گِل
بیخَزانی، نوبَهاری دیدهیی؟ ۲
چون که غَم پیش آیَدَت در حَقْ گُریز
هیچ چون حَقْ غَم گُساری دیدهیی؟ ۳
کارِ حَق کُن، بارِ حَق کَش، جُز زِ حَق
هیچ کَس را کار و باری دیدهیی؟ ۴
هیچ دل را بیصِقالِ لُطفِ او
در تَجَلّی بیغُباری دیدهیی؟ ۵
بی جَمالِ خوبِ دِلْدارِ قدیم
جُز خیالی، دلْ فَشاری دیدهیی؟ ۶
از نَشاطِ صِرفِ ناآمیخته
شرح دِهْ ای دل تو باری دیدهیی؟ ۷
در جهانِ صافِ بیدُرد و دَغَل
بیخَطَر، ایمِن مَطاری دیدهیی؟ ۸
چون سگِ کَهْف آی در غارِ وَفا
ای شکاری چون شکاری دیدهیی ۹
لب بِبَند و چَشمِ عِبْرتْ بَرگُشا
چون که دیدهیْ اِعْتباری دیدهیی ۱۰
شَمسِ تبریزی بگیرد دستِ تو
گَر زِ چَشمِ بَد، عِثاری دیدهیی ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.