این شعر از صائب تبریزی، صحنه یک بزم شبانه را توصیف میکند که در آن شور و مستی حاکم است. تصاویری مانند شراب، گل، شمع، و طبیعت برای بیان حالات عاشقانه و عرفانی به کار رفتهاند. شاعر از مفاهیمی مانند عشق، مستی، خاموشی، و شعله آواز برای انتقال احساسات خود استفاده میکند.
این شعر حاوی مفاهیم عرفانی و عاشقانه پیچیدهای است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، اشاره به شراب و مستی ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب باشد.
غزل ۲۶۲۳ - دوش بزم از شور ما یک سینه پرجوش بود
تلخی می محو در گلبانگ نوشانوش بود ۱
نرگس مخمور خون عقل در پیمانه داشت
جلوه مستانه سیلاب متاع هوش بود ۲
گرچه دامن می کشید از سایه خود سرو او
باغ بر گل تنگ از خمیازه آغوش بود ۳
بر نمی آمد صدا از هیچ کس غیر از سپند
شمع مجلس با زبان آتشین خاموش بود ۴
تیره بختی همچو داغ لاله در خون می تپید
از فروغ می در و دیوار اطلس پوش بود ۵
در قفس تیغ زبان ما برآمد از نیام
شعله آواز ما در گلستان خس پوش بود ۶
گلشن از خاموشی ما پرده تصویر شد
خون گل از شعله آواز ما در جوش بود ۷
هیچ کس را صائب از اهل سخن روزی نشد
آنچه از اسباب عشرت قسمت ما دوش بود ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.