این متن شعری است که از عناصر طبیعت و مفاهیم عرفانی و اخلاقی برای بیان احساسات و تفکرات شاعر استفاده میکند. مضامینی مانند ندامت، قناعت، عشق، قدرت و تسلیم در برابر تقدیر در آن دیده میشود.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۶۲۲ - ریزش اشک ندامت غافلان را بس بود
مشت آبی لشکر خواب گران را بس بود ۱
می شود پشت کمان از آتش سوزنده نرم
آه گرمی روی سخت آسمان را بس بود ۲
زود می پاشد زهم در پیری اوراق حواس
آه سردی ریزش برگ خزان را بس بود ۳
ما سیه روزان به اندک روی گرمی قانعیم
کرم شب تابی چراغ این دودمان را بس بود ۴
چون هوا مغلوب شد، در دست خاتم گو مباش
باد در فرمان سلیمان زمان را بس بود ۵
کار تیغ از دست آید چون قوی افتاد دل
پنجه مردانگی شیر ژیان را بس بود ۶
حسن سرکش را دعای جوشنی چون عشق نیست
طوق قمری دیده بان سروروان را بس بود ۷
هست بی زحمت مهیا آنچه می باید ترا
مهر خاموشی سپر تیغ زبان را بس بود ۸
سیل بی رهبر به دریا می رساند خویش را
جذبه منزل دلیل این کاروان را بس بود ۹
می توان بردن زسیما ره به کنه هر کسی
صائب از مکتوب، عنوان نکته دان را بس بود ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.