غزل ۲۶۲۲ - ریزش اشک ندامت غافلان را بس بود

ریزش اشک ندامت غافلان را بس بود
مشت آبی لشکر خواب گران را بس بود ۱

می شود پشت کمان از آتش سوزنده نرم
آه گرمی روی سخت آسمان را بس بود ۲

زود می پاشد زهم در پیری اوراق حواس
آه سردی ریزش برگ خزان را بس بود ۳

ما سیه روزان به اندک روی گرمی قانعیم
کرم شب تابی چراغ این دودمان را بس بود ۴

چون هوا مغلوب شد، در دست خاتم گو مباش
باد در فرمان سلیمان زمان را بس بود ۵

کار تیغ از دست آید چون قوی افتاد دل
پنجه مردانگی شیر ژیان را بس بود ۶

حسن سرکش را دعای جوشنی چون عشق نیست
طوق قمری دیده بان سروروان را بس بود ۷

هست بی زحمت مهیا آنچه می باید ترا
مهر خاموشی سپر تیغ زبان را بس بود ۸

سیل بی رهبر به دریا می رساند خویش را
جذبه منزل دلیل این کاروان را بس بود ۹

می توان بردن زسیما ره به کنه هر کسی
صائب از مکتوب، عنوان نکته دان را بس بود ۱۰