غزل ۲۵۹۲ - نقش پردازان میسر نیست تصویرش کنند

نقش پردازان میسر نیست تصویرش کنند
ساده لوح آنان که می خواهند تسخیرش کنند ۱

چون شرر از سنگ آسان است بیرون آمدن
وای بر آن کس که از حیرت زمین گیرش کنند ۲

غافلی از حال دل، ترسم که این ویرانه را
دیگران بی صاحب انگارند و تعمیرش کنند ۳

بال اقبال هما را بهر دور انداختن
گر به دست اهل دل افتد پر تیرش کنند ۴

نعمت الوان عالم را کند خون در جگر
هر فقیری کز قناعت چشم و دل سیرش کنند ۵

رحم کن بر خود، زبان شکوه ما را ببند
می شود معزول هر عامل که تقریرش کنند ۶

خط آزادی بود مشق جنون در ملک عشق
هر که عاقل می شود اینجا به زنجیرش کنند ۷

کشتگان را ز خط تسلیم سر پیچیدن است
گر نگاه کج زبیتابی به شمشیرش کنند ۸

کودکی کز جود بی بهره است در مهد زمین
خون خود را می خورد طفلی چو هم شیرش کنند ۹

این جواب آن غزل صائب که می گوید ملک
بال جبریل ار به دست افتد پرتیرش کنند ۱۰