این شعر به مفاهیمی مانند عشق، ناکامی، رضایت، فقر و غنا، و مرگ میپردازد. شاعر از تلخیهای زندگی و آرزوی رهایی سخن میگوید و تأکید میکند که تنها با رضایت درونی میتوان به آرامش رسید. همچنین، اشارههایی به طبیعت و نمادهای آن مانند پروانه، سرو، و نخل دارد.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند مرگ و ناکامی نیاز به بلوغ فکری دارند.
غزل ۲۵۹۱ - با دهان تلخ، ناکامی که خرسندش کنند
تلخکامان کام شیرین از شکر خندش کنند ۱
هر که پیچد همچو مجنون گردن از زنجیر عشق
آهوان در دامن صحرا نظربندش کنند ۲
در حریم حسن هر شمعی که برخیزد زخاک
از پر پروانه ما برگ پیوندش کنند ۳
بی دل خرسند در فقر و غنا آرام نیست
آن زمان آسوده گردد دل که خرسندش کنند ۴
زان به سالک زهر پیمایند از جام وجود
تا به تلخیهای مردن آرزومندش کنند ۵
هست اگر آسایشی، چون سرو در دست تهی است
وای بر نخلی که می خواهد برومندش کنند ۶
آب در روغن برآرد از دل آتش فغان
وای بر آن کس که با ناجنس دربندش کنند ۷
چون صدف هر کس که شد افتادگان را دستگیر
چون نباشد در میان، نیکی به فرزندش کنند ۸
برنخیزد، عالم ایجاد را هر کس که دید
از شکر خواب فنا بیدار هر چندش کنند ۹
هر که چون صائب شود قانع به درد و داغ عشق
بی نیاز از لاله دامان الوندش کنند ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.