غزل ۲۵۹۱ - با دهان تلخ، ناکامی که خرسندش کنند

با دهان تلخ، ناکامی که خرسندش کنند
تلخکامان کام شیرین از شکر خندش کنند ۱

هر که پیچد همچو مجنون گردن از زنجیر عشق
آهوان در دامن صحرا نظربندش کنند ۲

در حریم حسن هر شمعی که برخیزد زخاک
از پر پروانه ما برگ پیوندش کنند ۳

بی دل خرسند در فقر و غنا آرام نیست
آن زمان آسوده گردد دل که خرسندش کنند ۴

زان به سالک زهر پیمایند از جام وجود
تا به تلخیهای مردن آرزومندش کنند ۵

هست اگر آسایشی، چون سرو در دست تهی است
وای بر نخلی که می خواهد برومندش کنند ۶

آب در روغن برآرد از دل آتش فغان
وای بر آن کس که با ناجنس دربندش کنند ۷

چون صدف هر کس که شد افتادگان را دستگیر
چون نباشد در میان، نیکی به فرزندش کنند ۸

برنخیزد، عالم ایجاد را هر کس که دید
از شکر خواب فنا بیدار هر چندش کنند ۹

هر که چون صائب شود قانع به درد و داغ عشق
بی نیاز از لاله دامان الوندش کنند ۱۰