این شعر از صائب تبریزی بیانگر مفاهیمی مانند تنهایی، عشق، تقدیر، و حکمت زندگی است. شاعر با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به موضوعاتی مانند رنج دوری از یار، اهمیت سکوت و تفکر، و پیامدهای تجاوز از حدود اشاره میکند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از اشارات و استعارهها ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۲۳۹۵ - یار ما در پرده شب باده تنها می خورد
سازگارش باد یارب گرچه بی ما می خورد ۱
سبز نتواند شد از خجلت میان مردمان
هر که آب زندگی چون خضر تنها می خورد ۲
بوالهوس را زان لب شیرین نظر بر نشأه نیست
این شکم پرور برای نقل صهبا می خورد! ۳
سیر چشمی در بساط عالم ایجاد نیست
رشته را گوهر، گهر را رشته اینجا می خورد ۴
می کند خون در دل صیاد، آهوی حرم
هر که پا از حد خود بیرون نهد پا می خورد ۵
هر که از مهر خموشی می تواند جام ساخت
آب شیرین چون گهر در قعر دریا می خورد ۶
می کند از روزی ما کم سپهر تنگ چشم
از قضا گر پیچ و تابی رشته ما می خورد ۷
صائب از ما ناله افسوس می گردد بلند
از حوادث هر که را سنگی به مینا می خورد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.