غزل ۲۳۹۴ - لعل می از جام زر در سنگ خارا می خورد

لعل می از جام زر در سنگ خارا می خورد
آدمی خون در تلاش رزق بیجا می خورد ۱

هر که پیش تلخرویان مهر از لب بر نداشت
آب شیرین چون صدف در عین دریا می خورد ۲

بر دل آگاه باشد غفلت جاهل گران
خون زمزدوران کاهل کارفرما می خورد ۳

نیست غیر از بیخودی دارالامانی خاک را
هر که از میخانه بیرون پا نهد، پا می خورد ۴

باد دستان را زجمع مال، مطلب تفرقه است
می فشاند ابر اگر آبی زدریا می خورد ۵

نیست غیر از خوردن دل تنگ روزی را نصیب
آسیا بی دانه چون گردید خود را می خورد ۶

منت دست نوازش می نهد بر خویشتن
سنگی از هر کس دل دیوانه ما می خورد ۷

حرص را چون آتش سوزان نمی باشد تمیز
هر چه می آید به دستش بی محابا می خورد ۸

ناتمامی نیل چشم زخم باشد حسن را
مه چو کامل شد به چشم شور خود را می خورد ۹

آه افسوس از دل ما می شود صائب بلند
از حوادث هر که را سنگی به مینا می خورد ۱۰