غزل ۲۳۹۰ - می برون زان چهره شاداب گل می آورد

می برون زان چهره شاداب گل می آورد
از زمین پاک بیرون آب گل می آورد ۱

چون کتان تاب وصالم نیست، ورنه بی طلب
بهر جیب و دامنم مهتاب گل می آورد ۲

باده را موقوف فصل گل مکن کز خرمی
هر قدر باید شراب ناب گل می آورد ۳

می شود روشن چراغ خاکساران عاقبت
بر مزار بیکسان مهتاب گل می آورد ۴

از خجالت آب چون شبنم شود آن ساده دل
کز چمن در حلقه احباب گل می آورد ۵

نیست دربار من خونین جگر جز لخت دل
در کنار از کشتیم گرداب گل می آورد ۶

هر که افتاده است صادق در محبت همچو صبح
در کنار از مهر عالمتاب گل می آورد ۷

نیست ممکن گل نچیند عاشق از بیطاقتی
رشته در آغوش پیچ و تاب گل می آورد ۸

اشک و آه ماست بی حاصل، وگرنه از چمن
باد بوی گل برون و آب گل می آورد ۹

زاهدی را کان بهشتی روی باشد در نظر
در زمستان صائب از محراب گل می آورد ۱۰