این متن شعری است که با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی را بیان میکند. شاعر از عناصر طبیعی و روزمره برای انتقال پیامهای خود درباره تلاش، رنج، امید، و جستجوی حقیقت استفاده میکند. هر بیت به نوعی به چالشهای زندگی و راههای غلبه بر آنها اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۳۹۱ - از سر من مغز را سودا برون می آورد
زور این می پنبه از مینا برون می آورد ۱
خرده از سنگین دلان نتوان به همواری گرفت
این شرر را آهن از خارا برون می آورد ۲
کوچه زنجیر بن بست است در ظاهر، ولی
هر که رفت آنجا سر از صحرا برون می آورد ۳
بر سبکباران بود موج خطر باد مراد
کف گلیم خویش از دریا برون می آورد ۴
از تماشا دیده هر کس که بر عبرت بود
از حباب پوچ گوهرها برون می آورد ۵
سر برآرد همچو سوزن از گریبان مسیح
رهروان را هر که خار از پا برون می آورد ۶
از قضا نتوان به دست و پای کوشش شد خلاص
ماهیان را کی پر از دریا برون می آورد؟ ۷
خون ابر رحمت از لبهای خشک آید به جوش
باده را پیمانه از مینا برون می آورد ۸
نامه شوق مرا هر کس گذارد در بغل
چون کبوتر بال و پر از پا برون می آورد ۹
نیست صائب در زمین شور باران را اثر
از کدورت کی مرا صهبا برون می آورد؟ ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.