غزل ۲۸۰۱ - عاشقان را آتشی، وان گه چه پنهان آتشی

عاشقان را آتشی، وان گَهْ چه پنهان آتشی
وَزْ برایِ اِمْتِحان، بر نَقْدِ مَردان آتشی ۱

داغِ سُلطان می‌نَهَند اَنْدَر دلِ مَردانِ عشق
تَختِ سُلطان در میان و گِردِ سُلطان آتشی ۲

آفتابش تافته در روزَنِ هر عاشقی
ما پَریشان، ذَرّه وار اَنْدَر پَریشان آتشی ۳

اَلصَّلا ای عاشقان کین عشقْ خوانی گُسْتَرید
بَهرِ آتش خوارگانَش، بر سَرِ خوان آتشی ۴

عکسِ این آتش بِزَد بر آیِنِه‌یْ گَردون و شُد
هر طَرَف از اَخْتَران، بر چَرخِ گَردان آتشی ۵