این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از عشق و جذابیت معشوق سخن میگوید و او را فراتر از دنیای مادی توصیف میکند. معشوق به عنوان منبع زندگی و معنویت معرفی میشود و جهان مادی در برابر او ناچیز شمرده میشود.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۸۰۰ - در میان جان نشین، کامروز جان دیگری
کین جهانْ خیره است در تو، کَزْ جهانِ دیگری ۱
خوش خُرام ای سَروِ جان کامروز جانِ دیگری
خوش بِخَند ای گُلْسِتان کَزْ گُلْسِتانِ دیگری ۲
آبِ خَلْقان رفت جُمله در هوایِ آب و نان
یوسُفا در قَحْطِ عالَم آب و نانِ دیگری ۳
تو جهانِ زندگیّ و این جهانِ بَندگی
تو زِ شاهِ شَهْ نِشان، وَاللَهْ نشانِ دیگری ۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.