این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و جذبههای روحانی سخن میگوید. او از زیباییهای معنوی و ارتباط با معشوق الهی صحبت میکند و از مفاهیمی مانند نور، آتش، و زر به عنوان نمادهای عشق و معرفت استفاده میکند. همچنین، شاعر به مفاهیم دینی و عرفانی مانند اسلام و کفر نیز اشاره میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و دینی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند کفر و ایمان نیاز به درک بالاتری از مسائل فلسفی و دینی دارند.
غزل ۲۷۹۹ - بیگهان شد، بهر رفتن سوی روزن ننگری
آتشی اَنْدَرزنی، از سویِ مَهْ، در مُشتری ۱
مَنْگَر آخِر سوی روزَن، سویِ رویِ من نِگَر
تا زِ رویِ من به روزَنهایِ غَیبی بِنْگَری ۲
رویِ زَرّینَم به هر سو شش جِهَت را لَعْل کرد
تا زِ لَعْلِ تو بیاموزید رویَم زَرگَری ۳
شش جِهَت گوسالهٔ زَرّین و بانگشْ بانگِ زَر
گاوَکان بر بانگِ زَر، مَستانِ سِحْرِ سامِری ۴
شیرگیرا گاو و گوساله به بانگِ زَر سِپار
چون که شیر و شیرگیرِ جامِ صِرفِ اَحْمَری ۵
دشمنِ اسلام، زُلْفِ کافِرت، ما را بِگُفت
دور شو گَر مؤمنیّ و، پیشَم آ گَر کافَری ۶
گُفتَمَش این لافها از شَمسِ تبریزی سْتَت؟
گفت آریّ و بُرون آوَرْد مُهرِ دِلْبَری ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.