شاعر در این غزل از عشق و دلتنگی خود سخن میگوید و از معشوق و ساقی و مطرب میخواهد که به او توجه کنند. او از بیتوجهی معشوق و تلخیهای زندگی شکایت میکند و در عین حال به زیبایی و جمال معشوق اعتراف میکند. غزل با اشاره به خون دل شاعر و درد عشق پایان مییابد.
متن شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و احساساتی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیدهتر مانند 'خون دل' نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی احساسی دارد.
غزل ۲۸۰۲ - آخر ای دلبر تو ما را مینجویی اندکی؟
آخِر ای ساقی زِغَم ما را نشویی اندکی؟ ۱
آخِر ای مُطْرب نگویی قِصّهٔ دِلْدارِ ما؟
گَر نگویی بیش تَر، آخِر بگویی اندکی ۲
گَر بَدی گفتند از من، من نگفتم بَد تو را
این قَدَر گفتم که یارا تَنگ خویی اندکی ۳
در جَمال و حُسن و خوبی، در جهانَت یار نیست
شِکَّرسْتانی وَلیکِن، تُرش رویی اندکی ۴
این غَزَل را بین که خون آلود از خونِ دل است
بویِ خونِ دل بیابی، گَر بِبویی اندکی ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.